Geen zin in slapen

Hoi,

Ik dacht ik ga maar weer eens bloggen. Dingen van me afschrijven heet dat. Ik zit met zoveel dingen in mijn hoofd en ja ik kan ze net zo goed hier neerzetten dan ze in me houden. Vandaag begon goed ik had goede zin maar wel moeilijk opgestaan trouwens. Vanmiddag belde er een vrouw van uwv en ze deed erg bot tegen me. Toch moet ik eens proberen die dingen niet zo diep binnen te laten komen. Maar het blijft zo dat ze je niet goed behandelen bij uwv. Maar das geweest op naar morgen, weer een nieuwe dag. Vandaag heb ik 2 cadeautjes gekocht voor de kinderen voor de kerst want we vieren geen sinterklaas. Denk dat ze er heel blij mee gaan zijn.

Maar door dat deze dingen allemaal door mijn hoofd spoken heb ik geen zin om te gaan slapen raar he. Morgen ga ik een thema kiezen voor mijn blog per keer. Das toch wat duidelijker. Voor nu toch maar welterusten.

Liefs Suzanne.

11 - 08 - 2011

Vandaag ben ik met Tygo mijn zoon naar zijn groep gefietst ik heb sinds lange tijd weer eens een heerlijke wind door mijn haren gevoeld het was zo lekker om in de natuur te zijn en te fietsen. moet ik echt vaker doen.

Daarna thuis even wat opgeruimd en de afwas gedaan en gewacht op een vriendin die op bezoek kwam. Die is een hele tijd gebleven en dat is altijd gezellig. We hebben het dan over zeer uit een lopende dingen echt alles komt aan bod das zo lekker af en toe. Kopje koffie of thee erbij en klaar is kees.

Vanavond Evelien mijn dochter weer gaan halen van een nachtje slapen in Gennep bij haar nieuwe pleeggezin. Dit was allemaal heel leuk verlopen en ze voelde zicht echt op haar gemak.

Thuis aangekomen alles ging goed Tygo in de douche geweest en klaar gemaakt voor bed en toen begon de ellende. Er zat Tygo iets dwars en het werd steeds erger. Hij wou, of kon niet zeggen wat er hem dwars zat en dit kwam eruit als testen hoe ver hij mij boos kon krijgen. Hij stond letterlijk voor me te schreeuwen dat ik hem maar moest gaan slaan en zijn arm moest breken enz. Dit doet natuurlijk enorme pijn in mijn hart om mijn zoon zo te zien. Hij gooide zijn bureaustoel door de lucht en gooide steeds zijn bakken van zijn opberg meubel eruit. Ook gooide hij tot 3 keer toe de blokkendoos om. Ik ben begeven moment op mijn kamer gaan zitten omdat ik het echt niet meer aan kon zien. Ik heb een keer de blokkendoos opgeruimd 1 minuut later lag hij weer over de vloer. Toen ik op mijn kamer even zat te huilen hoorde ik Tygo ook huilen en ging naar hem toe om hem te proberen te troosten maar dit lukte niet omdat hij van me schrok. Dit gaat echt door merg en been als hij zo dan is. Je staat totaal machteloos tegenover het kind je kan niks en dan ook helemaal niks doen. Ik vroeg hem of hij nog wist wat er gebeurd was en er kwam alleen maar uit dat ik boos op hem was en dat ik hem pijn wilde doen. Hij wist totaal niet meer dat hij nog geen 5 minuten ervoor zo had staan doen tegenover mij. Dit is zo moeilijk omdat het bijna niet te begrijpen is voor mij of iemand anders. Het was gewoon weg. Mij doet dit enorm pijn omdat ik wel weet wat hij allemaal schreeuwt op dat moment. Het is zo hartverscheurend om je zoon zo veel pijn te zien hebben en er niks aan te kunnen doen. Want ergens mee zitten dat zat ie maar hij kan niet anders dan dit gedrag vertonen. Ik snap eigenlijk ook niet zo goed dat ik nog steeds de moed heb om hem te kunnen en willen handelen want het is zooo verdomde moeilijk soms met hem. Maar het is en blijft mijn zoon en dat zal hij altijd blijven hoe hij ook doet. Ik hou van jou Tygo!!!

10 - 08 - 2011

Vandaag heb ik mijn dochter naar haar nieuwe pleeggezin gebracht om 10 uur vanmorgen. Mijn zoon ging mee en die was best zenuwachtig. Ik trouwens ook het is niet niks je kind ergens te laten waar je de mensen nog niert echt goed van kent. Vandaag ging ze een nachtje slapen en dan is ze morgen weer terug. En dan zal Maandag "de" dag zijn. dan gaat ze definitief naar haar nieuwe pleeggezin. Ik zal haar dan 1 x in de 2 weken zien een weekend. Das natuurlijk heel erg moeilijk en zal me ook zeker niet in de koude kleren gaan zitten. Ik heb zoveel gehuild om mijn meisje en heel raar maar ik zie haar steeds als een klein meisje voor me. Mijn zoon is wel nu nog thuis maar is de bedoeling dat hij ook naar pleeggezin gaat  ter zijner tijd. We zijn voor hem gewoon nog aan het zoeken. Wel kan ik dan op weg naar mijn leven weer zin te geven. Niet dat dit niet kan met 2 kinderen, maar mijn kinderen hebben gewoon zoveel zorg en aandacht nodig dat ik het niet alleen aankan. Toch maakt het me verdrietig om haar te zien gaan maar ik weet ook dat ze hier zoveel sterker uit zal gaan komen en daar doe ik het voor. Dus ja ik hoop dat ze later inzien dat ik het voor hun heb gedaan en dat ze gaan beseffen dat ik het gewoon nu niet kan en dat ze me niet gaan haten ofzo. Maar ik denk van niet want onze band is zo sterk.
Dus een behoorlijke moeilijke dag maar de moeilijkste staat voor de deur en das Maandag.

Wish me luck.

Liefs Sil.

Donderdag 4-08-2011

Vandaag heb ik vanmorgen naar lang rustig blijven mijn zoon naar zijn groep gebracht. Hij zit op een observatiegroep. Mijn zoon heeft namelijk een grote kloof tussen zijn verbale en performale. Dit betekend dat hij slecht in staat is om dingen te verwoorden die in zijn hoofd gebeuren.
Weer naar huis gereden en met mijn dochter wat tv gekeken, toen ze belde dat mijn zoon weer weggelopen was van zijn groep (dit had hij al eerder op de fiets gedaan). Dus maar weer in de auto gesprongen en heb tegemoet gereden. Hij had een bal op zijn oog gekregen en was boos. Hem terug gebracht naar de groep en daar gepraat net zolang dat hij weer rustig was en weer naar huis gegaan. Daar heb ik met mijn dochter en vriendin een film gekeken en ben ik rond half 3 mijn zoon weer op gaan halen. Daar werd hij weer boos en gooide met de deuren en schopte ertegen en schold de behandelaars uit. Dus waren we weer wat later als normaal. Toen naar vriendin gegaan en daar koffie gedronken. mijn dochter daar gelaten omdat ze daar ging slapen. Samen met mijn zoon frietjes gegeten en nu zit ik hier te typen. Dit was een rustig dagje voor mij wonder boven wonder. Er zijn dagen bij dat ik de hele dag in de stress zit. Maar ja we nemen het per dag dus dat komt goed.

Nou ik zie jullie morgen weer.


Liefs Sil.

voorstellen Woensdag 3 Augustus 2011

Nou mensen daar gaan we dan ik begin vandaag met bloggen eens kijken of ik dit kan volhouden.  Het word wel een beetje een doel om dit vol te houden. Ik ben namelijk niet zo goed in dingen blijven doen. Maar ja dat komt nog allemaal aan bod.

Ik ben een vrouw van nu 33 jaar en woon in Venlo Limburg in Nederland. Dus het zonnige zuiden als zou je dat niet zeggen deze zomer. Ik heb 2 kinderen een meid van bijna 12 jaar en een jongen van 10. Verder leef ik samen met 3 katten een rode, grijs gestroomde en een zwart witte. Ze heten Gizmo, Smokey en Koda. Dan nog de cavia die noemen we Whally en de 2 hamsters die heten knabbel en babbel. hele beestenboel dus.
Ik heb op moment geen vriend helaas zou ik echt wel willen maar ja is niet zo. Ik ben nu uhm 8 maanden vrijgezel en geloof me ik vind er geen bal aan. Alleen zijn is niet voor mij weggelegd. Wel heb ik nog contact met mijn ex zoals ze dat zo mooi noemen en das verder oke.

Ik heb problemen met mijn gewicht die ik dan ook hier zal gaan bespreken hoe en wat ik daarin meemaak. Ook is er een hoop aan de hand in mijn leven en ook dat wil ik graag met jullie delen, dus de leuke en de minder leuke dingen komen voorbij. Ik hoop hiermee het een en ander te kunnen delen maar ook van me af te kunnen schrijven en wie weet wel mensen mee helpen.

Nou voor vandaag ben ik denk ik wel uitgetypt en morgen ben ik er weer tot morgen.

Liefs Sil33e.